คำเตือน!! เอนทรี่นี้มีแต่ด่ากับด่า!!!!


ก่อนอื่นต้องขอบคุณน้องๆพี่ๆที่อุตส่าห์มาฟ้อง ทั้งทางเอ็ม ทางเมลล์
ฝากคนมาบอก และที่เม้นในบล็อคด้วยนะคะ


ตัวต้นเหตุ ดบกจ. เดอะ บอย กิมจิ เล่มนี้มันมีอะไร??
(ไม่ต้องคิดไปซื้อเพราะอยากรู้เลยนะ เราถ่ายรูปมาให้ดูแล้ว
ไม่ต้องไปอุดหนุนมัน ตั้ง 80 บาท แม่งไม่มีอะไรเลย)




มันมีฟิคพิค!!! ที่เอามาจากบล็อคเรา โดยที่ไม่ได้รับอนุญาต(เลย)

ซึ่งมาจากคุณน้องผู้หวังดี คุณน้องไหม จาก จ.นครราชสีมา
ที่ส่งฟิคพิคเราไปลง แล้วตัวเองก็ได้ของรางวัลด้วย
(ขอบคุณมากๆที่อุตส่าห์ทำให้ฟิคพิคได้ลงหนังสือด้วย ปลื้มใจจริงๆ *กรูประชดนะเว่ย*)






และเหมือนพยายามจะตัดโลโก้ออกไปด้วย -*-



---------------------------------------------------

อ่านภาษาไทยกันไม่แตกอีกแล้วใช่มะ? คำเตือนก็มีเตือนกันทุกเอนทรี่
คนที่อ่านบล็อคเราทุกคนต้องรู้สิว่าเราไม่ให้เอาออก
และเราเคยบอกเหตุผลไว้แล้วว่าเพราะอะไร ทำไมถึงไม่ให้เอาออก
ทำไมยังมีพวกเกรียนหลงเหลืออยู่อีกล่ะ???

อยากอ่านฟรีๆอย่างนี้ หรืออยากเสียเงินซื้อหนังสือไปอ่าน?

มีใครอยากได้ของรางวัลจากหนังสือ ดบกจ.มั้ย
เราให้เอาไปลงเลย เอาไปเลย แล้วเราจะได้ปิดบล็อคซะที -*-



เราไม่ได้ทำฟิคพิคเพราะอยากดัง เพราะอยากให้คนรู้จัก หรืออะไรทั้งนั้น
เราทำเพราะอยากทำ ดูคลิปแล้วสังเกต แล้วมันก็เลยเป็นเรื่องเป็นราวก็แค่นั้น
และเราไม่ได้คิดว่าไอ้ที่เราทำมันดี มันฮา ไม่เคยมั่นใจอะไรทั้งนั้น ก็แค่อยากทำเฉยๆ
แต่พอเราทำไปเรื่อยๆ แล้วมีคนชอบ มีคนเม้นให้กำลังใจ มันก็เลยอยากทำต่อไป
เราแทบไม่เคยกลับมาอ่านฟิคพิคของตัวเองอีก นอกจากตรวจคำผิดแล้ว
แทบจะไม่เคยอ่านเลยด้วย *มันเขินๆอ่ะ*

เราเลยไม่เคยบอกใครว่าเราทำบล็อคนี้ (ที่จำได้เคยบอกแค่ 3 คน อิ๊ก เตย น้องยาส)
แต่เพื่อนที่บังเอิญเข้ามาอ่านสงสัยว่าใช่เรารึป่าว มาถามแล้วรู้ทีหลังกันทั้งนั้น
เราไม่เคยเอาลิงค์บล็อคไปแปะที่ไหน เพื่อโปรโมทเลย (ยกเว้นในลายเซ็นแค่ 2 บอร์ด)
เพราะเราไม่ได้คิดว่าไอ้ที่เราทำมันดี (การแซวและจิกกัดทงบังมันไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย)
เราทำฟิคพิคเพราะเรารักปาร์คยูชอน รักยูซู รักยุนแจ รักปริ้นซ์ชิม รักทงบังชินกิ จริงๆ
ไม่ได้มีเจตนาร้ายในการทำอะไรทั้งสิ้น (รักมาก..เลยอดแซว อดจิกกัดไม่ได้)
เราไม่เคยเห็นฟิคพิคของที่อื่นแล้วทำเลียนแบบ (สาบาน) 
ตอนเห็นของเกาหลี ยังคิดเลยว่า...เฮ้ย ที่เกาหลีก็มีด้วยแฮะ
แต่ของเกาหลีเค้าใส่คำพูดนิดเดียวเท่านั้น ไม่ได้เป็นเรื่องราวมากมาย

เราเป็นโรคจิตอย่างหนึ่งคือ..เกลียดการเลียนแบบสุดๆ
ใครทำอะไรแล้วเราจะไม่ทำตามเด็ดขาด
เราเลยเกลียดอะไรที่เหมือนๆคนอื่น และเกลียดคนที่ชอบเลียนแบบสุดๆ
นอกจากเราคิดว่าเจ๋งว่ะ โดนว่ะ ถึงจะอยากเหมือนบ้าง อยากทำตามบ้าง

แล้วไอ้การขโมยเอาคววามคิดคนอื่นไปแบบนี้ สำหรับเรามันเลยแย่มากๆ
คือไม่ได้เลียนแบบ แต่ขโมยเอาไปเลย โดยไม่ได้ขออนุญาตด้วย
ไม่รู้จะด่าอะไรดี...ถ้าคิดว่าทำแล้วมีความสุข ก็ทำไปเถอะ ชวิตคงเจริญ

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••



ขอพูดถึง ดบกจ.หน่อย หนังสือเค้าทำกันแบบนี้แล้วเหรอ?
ไม่เคยซื้อหนังสือของไทยเลย (มีแต่ asta เพราะจำใจต้องเป็นสมาชิก)
ไม่มีอะไรเลย ซื้อมาแล้วอยากโยนทิ้ง (แต่เสียดายตังค์)
ไร้สาระมากๆ แพงก็แพง 80 บาท หน้าสีกระดาษก็เหม็น-*-

แล้วที่อยากรู้อีกอย่างหนึ่งคือ....
ทำไมต้องเรียกแจจุงว่า ศรีสะใภ้ คุณนายแจ ลูกสาว มามี๊ ลงหนังสือด้วย
คิมแจจุงเป็นผู้ชายนะเฟ้ย ลงหนังสือก็ช่วยเรียกให้เกียรติกันหน่อย

คือว่าสื่อสิ่งพิมพ์ ไม่เหมือนสื่ออินเตอร์เน็ต
หนังสือซื้อไปแล้วก็ต้องอ่าน เพราะอยากอ่านเลยต้องเสียเงินซื้อ (งงมะ?)
แต่สื่ออินเตอร์เน็ต จะเลือกดูเว็บไหนก็ได้ตามใจ
ไม่ชอบก็ปิดไป ถ้าสนใจก็เข้าไปดูเข้าไปอ่าน

แล้วคุณเขียนในหนังสือแบบนั้น คนอื่นเค้าจะคิดยังไงกับทงบังชินกิ
ถึงแม้แฟนทงบังส่วนใหญ่จะชอบวายก็เหอะ แต่พวกรับไม่ได้ก็มีเยอะเหมือนกัน
แล้วคนอื่นที่อาจจะไม่ได้ชอบทงบังคงคิดว่า อี๋!!!..อีวงนี้แม่งเกย์ทั้งวง-*-
(ซึ่งตอนนี้ประชาชีล้านแปดก็คิดอย่างนี้กันทั้งนั้น)

ถึงชอบวายก็ไม่จำเป็นต้องออกนอกหน้าขนาดนั้นหรอกนะ
ให้มันอยู่ใต้ดินแบบนี้ดีกว่าป่ะ คนชอบก็รู้แหล่ง
คนไม่ชอบก็คงไม่รู้ว่ามันมีแบบนี้ด้วย บางคนก็รู้แต่ไม่ได้สนใจ
ไม่ใช่ลงหนังสือประกาศศักดาความเป็นวายของคุณในหนังสือขนาดนั้น
เราว่ามันทำให้วงการวายดูแย่และเสื่อม ทั้งๆที่มันไม่ใช่อย่างนั้น
เราว่าชอบกันแบบไม่เปิดเผย คุยกันเฉพาะคอเดียวกันอย่างนี้ดีกว่าเยอะ

ดบกจ. (เดอะบอยกิมจิ)
ดูแล้วก็สงสารคนอ่าน หนังสือก็ไม่มีอะไรเลย
รูปก็ไม่ชัด รู้เลยว่าขโมยเค้ามา 
ข้อความบางอันก็ไม่รู้แปลเองหรือขโมยมา
*ช่างเป็นหนังสือที่ดีจริงๆเลยน้า*
เราเรียนวารสารศาสตร์มาว่ะ เห็นแล้วทนไม่ได้จริงๆ 
อยากรู้ว่า...ทำนิตยสารแบบนี้ขายได้ด้วยเหรอฟะ?

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
 



ที่ไม่ได้มาอัพบล็อคเลย เพราะไม่ว่างจริงๆ
สอบ เรียน ทำโปรเจ็ค และอีกสารพัด
งอน ปยช.ไปช่วงหนึ่งด้วย ตอนนี้แผลเริ่มหายสนิท
และกลับมารักมันเหมือนเดิมละ เฮ้อ...วนเวียนชีวิตกรูจริงๆ
เห็นหน้าแล้วใจอ่อน ตอนนั้นเอาปริ้นซ์ชิมมาดามใจ
ได้ปริ้นซ์ชิมช่วยชีวิตไว้แท้ๆ *กระโดดจูบโปสเตอร์ปริ้นซ์หนึ่งที*//แหวะ//
ก็เลยหายหัวไปยาวนานมากกกกกกกกก
แต่กลับมาก็ใช่จะมีฟิคพิค กลับมาเพื่อด่าเลยนะเนี่ย

แต่ที่อยากบอกตอนนี้คือ ช่วงนี้ไม่สามารถจิ้นยุนแจจากภาพที่แคปมาได้เลย!!!
ภาพปัจจุบันเราจิ้นยุนจับแจกดไม่ออกจริงๆ...*ยืนไว้อาลัยหนึ่งนาที*....
(บับทัดข้างบนอีดิทคำพูดแล้วนะคะ ใครที่ไม่เข้าใจตอนแรกก็ขอโทษด้วย _W_)
ตอนนี้เลยเหลือแต่ยูซูที่พอจะทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวย
ถึงปาร์คจะผ่านวิกฤตอีชะนีเลี้ยงหมามาหมาดๆก็เถอะ
ยังไงเราก็ยังเชื่อสายตาที่ปาร์คมันมองจุนซูอยู่ดีแหละว่ะ
ถ้ามีเวลาจะมาอัพแน่นอน!!!!



ใครที่อ่านหมดจนจบ ขอบคุณนะคะ ที่อุตส่าห์ทนอ่านมันจนจบ



PS. (Prince Shim) เรามันก็แค่ผู้หญิงนิสัยไม่ดี ปากจัด ชอบด่า ชอบแซว
จิกกัดไปทั่ว ถ้าใครรับไม่ได้ที่เจ้าของบล็อคร้ายกาจแบบนี้
ก็ปิดไปซะ และไม่ต้องเข้ามาอีกเลย ไม่ได้บังคับให้อ่าน
 
PS.2 จะพยายามทำฟิคพิค อัพให้ทันวันเกิดแจให้ได้ (แต่ไม่รับปากนะ)
อิดิท อัพไม่ทันจริงๆ-*- วันเกิดยุนอาจจะมาอัพ ^^" จะพยายามทำให้เสร็จนะคะ